خدا نیستم وگرنه یک سیب برای چشم پوشی از ایــن همه بی گناهی بس بود.

چمدانت را بـاز کن! هنــوز چیزهایی برای نگفتن روی نفس هایم هست. دو چشم که از کلماتت به خود می پیچند و عقربه ای که در تمـام ساعت ها به اتفاق ساده ای دل بستند ...

کجــای زمین باید دوید!؟ کجــای زمین باید ایستاد تا این قرار آرام بگیرد!؟

کتاب را ببند و تماشا کن! کسی که تا اینجای قصه را دوام آورده به کتابهای کهنه پناه نمی برد،سر از کجای حرفم درآوردی که نیســـتی دیگر؟!

قلبت از چیــدمان آدمها خالی ست و اینگونه قرار را به فرار ترجیح میدهم و میگویم:

سلــام ...

ساعت هر چه هست من سر تشویق ماه با تو قـــــرار گذاشتم. به مبدا گرینویچ، نصف النهار عشق ... ساعت هر چه باشد من در سرنوشت چوب خط قرارمان را خط زده ام.

هیچ لحظه آن دمی نمی شود که من بوی تو را از هوا پیـــش خرید میکنم و این یعنی ...؟!

این یعنی می آیم ...

حال خوب عاشقی مسری است، مثل خمیازه ی زمان، مثل نگاه که ردش می ماند. حال خوب عاشقانگی مسری است. حالا ...

من حال خوبم را در نگاهم کادو پیچ میکنم ، چشمانم را می بندم و دستانم را آزاد می گذارم. نگاهم را که آزاد بگذارم حادثه ی اشک اتفاق می افتد و دلم را که آزاد بگذارم قادر است کره زمین را جابجا کند تا نزدیــک تر به خورشید بایستد. هی وسوسه می شوم و تو انگار نگاهت را از پشت، کسی بسته است. تو از غروب این روزها نزدیـــکتری به من، و مهر را از هر خیابانی که رسیده باشی برای من انگار زودتر از همیشه رسیده ای.

فقط لطفاً بگو قرارمان کجا باشد می شود قدمهایت را از درخت سرنوشت چید ...؟!

دست من نیست که خوابت را ببینم یا نه، سر به هر بالشی که میگذارم خواب تو را بیدار می شوم. شبیه هیچ کسی نسیتم و کسی شباهت ما را با هیچ درک نمیکند. کلاهت را پایین تر بیاور؛ بگذار به آسمان کوتـاهتـری فکر کنیم. دست به سینه های تو این میز را تمـام نمی کند. تنها کمی زمین را گیــج تر می کند. بیچاره پیشانی قبیله ام ؟! انگار کسی سیگارش را میان سرنوشت ما خاموش کرده است. وقت قرار ...

دنیا خانه ی قــرار است. بفرمایید بـالا !

دم در خـوب نیــست ! کنار تابلوی توقف ممنوع ! نــه !! حاشیه نمی روم !! اصل حرف این است. سر به تقدیر دیگری نهادن اعتباری نیست. هیچ جای قصه تاب دو نفر را کم نمی آورد. کم بیاورد ، دو نفر قصه را تاب نمی آورند. لباس های عادت را پهن کرده ام بر چــوب رخـت زندگی.

به هیچ توبه ای از ایمان خود برنمی گردم.

قرارت بـاغ است دیدنت داغ.

تازه کن داغ مرا به قراری ...

 شاهزاده اخترک من؟!

ساعت به وقت قبیله ی دلتنگی که می رسد، بالای برج ایفل که بایــستی باید دنبال شمعی باشی. دلم قرار عاشقانه ات را می خواهد، پا از گلیم حضرت سلیمان که دراز نکرده ام، تنها دلم برای راه رفتن با عصای موسی تنگ شده که در چشمان تو رونق گرفته است.

دیگر چیزی نیــست ...

این، همه ی خواب های هر شب من است.

 وقتی نباشی دود، تمــام این روز هــا چشم از نگاه ما برنمی دارد و آفتــابی که از اردیبهشت عاشق شد تنهـا به گلدان هــای شکسته دل بسته بود. در انتهای این قصه، زنگ خانه ی دیگری را باید زد.

فصــل، فصل خداحافظی است.